جای خالی یک طرح:

اکونومیست با اشاره به دموکرات بودن مجلس سنای آمریکا، نوشته است سران سنا در بحث مذاکرات هسته‌ای ایران به دنبال افزایش تحریم‌ها هستند تا آمریکا دست پرتری در مذاکرات داشته باشد، اما در عین حال نمی‌خواهند در برابر رئیس‌جمهور هم حزب خود که مخالف تحریم‌های بیشتر است بایستند. همین موضوع موجب تضعیف موضع «آیپک» به عنوان اصلی‌ترین لابی حامی اسرائیل در کنگره نیز شده است.

حتی کسانی که کمترین کار سیاسی انجام داده  نیز متوجه می شود که  بحث افزایش تحریم در کنگره یک بازی سیاسی است که برای امتیاز ندادن به ایران مطرح می شود تا  چنانچه اکونومیست مطرح کرده است مذاکره کنندگان آمریکائی به مذاکره کنندگان ایرانی مطرح کنند  در مقابل امتیازاتی  که از ایران می گیریم در مقابل از افزای تحریمها جلوگیری می کنیم و نیازی به کاهش تحریمها نیست چون تحریمهای جدیدی را وضع نکردیم.

و در این میان جای یک طرح در مجلس خالی است  تا پشتیبان تیم مذاکره کننده  وقدرت چانه زنی مذاکره کنندگان را افزایش دهد و چنانکه بارها مجلس مطرح  کرده و لی نمیدانم در این موقعیت چرا هیج حرف و حدیثی مطرح نمیشود طرح خروج از NPTدرصورت عدم رسیدن به توافق در مدت زمان معین است.

اقدامات نابجای دولت در آستانه مذاکرات:

1- رئیس جمهور در جریان مذاکرات هسته ای در 22 مهر ماه در دانشگاه تهران حضور یافته  و می فرماید دولت در شرایطی کار خود را آغاز کرده است که با خزانه خالی با انبوهی از بدهکاری مواجه بوده است. و آیا رئیس جمهور نمی داند که در جریان مذاکرات اگر خزانه دولت خالی هم باشد (که به اظهارات بعدی خود دولتیان خالی نیست ) نباید چنین حرفی را می زد و در ذهن متبادر می کند که برای انجام آتش بس جنگی و تعیین سرحدات فرماندهی را به مذاکره می فرستیم و در جریان این مذاکره فرمانده ارتش اعلام کند که ما هیچ مهماتی نداریم . و در این فرایند آیا دشمن حاضر خواهد بود از خاک شما غقب برود البته که نه.

2- رییس‌جمهور در جلسه هیئت دولت مورخه 28 مهر ماه با تشکر از تلاش‌های هیات دیپلماتیک در مذاکرات با کشورهای ۱+۵ در ژنو گفت: به لطف خداوند و به یمن حماسه سیاسی مردم در انتخابات، تحرک دیپلماتیک دولت در تعامل سازنده با جهان، با حمایت و اعتماد رهبر معظم انقلاب اسلامی در همین مدت کوتاه، آثار ارزشمندی داشته است که هم دولت‌ها را به تجلیل از مردم سالاری در ایران واداشته است و هم روند فزاینده تحریم‌ها را متوقف کرده است. و این سخن رئیس جمهور مگر نه این است که مطابق اعلام  اکونومیست کنگره آمریکا با مطرح کردن بازی افزایش تحریمها به نتایج مورد نظر دست یافته است.

3- اما چند روز بعد از پایان مذاکرات ژنو و یک هفته قبل از آغاز دور بعدی مذاکرات - 29 و 30 آبان/ 20 و 21 نوامبر در ژنو - آقای یوکیا آمانو دبیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به تهران می‌آید و یک روز پس از بازگشت در گزارش فصلی آژانس از توافق «پربار»! با مسئولان هسته‌ای کشورمان خبر می‌دهد. پرداختن به جزئیات بیشتر گزارش فصلی آژانس را به زمان دیگری موکول می‌کنیم و در محدوده این نوشته محدود تنها به بخشی از گزارش یاد شده بسنده می‌کنیم که در آن آقای آمانو تصریح می‌کند «ایران از 3 ماه قبل توسعه فعالیت‌ هسته‌ای خود را متوقف کرده است» و خبر می‌دهد «از 3 ماه قبل تاکنون هیچ قطعه اصلی جدیدی در رآکتور اراک نصب و افزوده نشده و میزان ذخایر اورانیوم با غنای 20 درصد نیز در طول 3 ماه گذشته فقط 5 درصد افزایش داشته است» و می‌افزاید «ایران از 3 ماه قبل تاکنون از نصب و به کارگیری سانتریفیوژهای پیشرفته IR2m نیز خودداری ورزیده است».
حالا یک بار دیگر این بخش از گزارش فصلی آژانس را مرور کنید! چه می‌بینید؟! آیا فعالیت‌های هسته‌ای متوقف شده و یا به شدت کاهش‌یافته‌ای که آقای آمانو در گزارش خود به آن اشاره می‌کند، بخش قابل توجه و با اهمیتی از همان خواسته‌های غیرقانونی و باج‌خواهانه‌ای نیست که گروه 1+5 در مذاکرات ژنو2 به ایران پیشنهاد کرده و با مخالفت جدی تیم محترم مذاکره‌کننده کشورمان روبرو شده و در نتیجه، مذاکرات مورد اشاره بدون توافق به پایان رسیده بود؟! اگر چنین است - که هست - ادامه مذاکرات برای چیست؟! و در حالی که قبل از شروع مذاکرات ژنو3، دست تیم مذاکره‌کننده کشورمان را از برگ‌های برنده‌ای که لازمه حضور در مذاکره است خالی کرده‌ایم، این عزیزان را برای مذاکره و چانه‌زنی درباره کدام بخش از مسائل باقیمانده به ژنو می‌فرستیم؟!
 حریف در جریان مذاکرات ژنو 2، از توقف تولید اورانیوم 20 درصد غنی شده، کاهش تعداد سانتریفیوژهای فعال در نطنز، خودداری از نصب سانتریفیوژهای پیشرفته IR2m، توقف فعالیت راکتور آب سنگین اراک و پیشگیری از نصب قطعات اصلی آن و... به عنوان با اهمیت‌ترین و ضروری‌ترین امتیازات مورد درخواست خود از ایران یاد می‌کرد ولی اکنون که آمانو در گزارش رسمی آژانس به دریافت این امتیازات از ایران تصریح می‌کند، حریف نه فقط در قبال این همه امتیاز برجسته و با اهمیت که مفت و مجانی از ایران به چنگ آورده است کمترین ابراز تشکری نکرده است! بلکه به روال «بازی کف و سقف» بر میزان امتیازات باج‌خواهانه خود نیز افزوده و رجز ناخشنودی هم می‌خواند!

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 27 آبان 1392   | توسط: رضا منصوری   | طبقه بندی: هسته ای،    | نظرات()   بازدید ها:بازدید